Aland
http://sara.beez.ir/index.php
...
http://sara.beez.ir/index.php?entry=entry090530-154429
به تعداد تارهای موی سر تو راشمع که شانه شان نمی زنی تا نریزند که فراموش خواهم شد از ابژه واری دست نخورده ام که تمام شدم خودم با دندان های سوژه ی خودم تا انتها و می دانم تمام این شرط بندی برای زجر دادن خودم بوده نه ریختن موهای سر تو ]]>...
http://sara.beez.ir/index.php?entry=entry081226-113554
اسماعیل، زورقی شکسته و بی لنگر اسماعیل اسماعییل آه اسماعیل زورق شکسته ی پدرت اگر توان حمله به دریا را داشت که دشنه ی بلند ابراهیم از گردن تو بادبان نمی ساخت تا روزهای مبادایش را با ساحل جزیره ی دور دست عوض کند اسماعیل آه که زورق شکسته از انتهای بندر تنها تو را با یک گناه سیزده ساله عوض می کند تو نیستی و سایه ی بلند پدر تمام گوسفندان بهشتی را می دوشد... ]]>...
http://sara.beez.ir/index.php?entry=entry081202-111118
روز اول به دنبالش گشتند روز دوم به دنبالش گشتند روز سوم به دنبالش گشتند اما تمام این ها فقط برای فریب من و تو بود آنیموس "وقتی بهت میگم اون جسدو تو باتلاق بنداز,تو باتلاق بندازش احمق" و روز چهارم به دنبالش نگشتند چرا که سرنوشت یک غریبه ی سرسفید آواره این است که قهرمان آمریکا باشد و الجزایری بمیرد... ]]>today
http://sara.beez.ir/index.php?entry=entry081116-132230
زن! عصیانگر نخستین لعنت شده تا گاه واپسین میشناسیدم به میزان شهوت خویش مینشانیدم بر سکوی عشرتکده هاتان چون صنمکی خوش تراش که نیاز نومیدوارتان را به سکوتی پاسخ دهد منم زن و ساده بگویم آقایان دلم برای هیچ کدامتان تنگ نیست...
از:؟]]>...
http://sara.beez.ir/index.php?entry=entry081024-011140
که در سیاهی جاده روی لاشه ی مرداری توقف کرد تمام باکره گان شهر را به سمت خانه هایشان می برد…
صدای ناله از اتفاق محکم استخوان ها خبر می داد و لاشه بی که بخواهد بلند شد…
تو روی عایق سنگین این خیابان هم برای عابرین پیاده سپید نپوشیدی و هم چنان که لاشه ی سنگینت را به دوش می بردی نگاه میکردی مسافران خسته ی شب را!
اتوبوسی به نام هوس که در سیاهی جاده به احترام لاشه ی مرداری توقف کرد تمام سوختگان شهر را به سمت سایه هایشان میبرد… ]]>شعر شب هفتصد و سي هم
http://sara.beez.ir/index.php?entry=entry080730-014553
برهنه در آغوشت خفته باشم وقتی ویرجینیا با آن موهای کوتاهش نیست که هر روز عصر با موهای آرایش کرده و صورت ِ سرخاب زده جلوی چشمی ِ در بایستد عشوه ای کند و هووی من باشد...
چه فرقی می کند در آغوشم خفته باشی وقتی الکساندر نیست تا هر شب با یقه ی اتو کشیده و کت شلوار لرد کریمتون جلوی در بایستد با شاخه گل سرخی در دستانش تعظیمی کند مرا به فیلم سانس آخر سینمای شانزه لیزه دعوت کند و رقیب تو باشد...
بعد چهار تایی جلوی دوربین ِ دوره گرد هندی بایستیم لبخند معنی داری بزنیم و بگوییم سیب تا سیب از درخت بیفتد
چه فرقی می کند وقتی نیوتن نیست که زیر درخت نشسته باشد...
]]>...
http://sara.beez.ir/index.php?entry=entry080404-002305
بر آب هاي خزر فرو افتاده است سايه از شمال جغرافيايي آغاز مي شود و در جنوب سياسي تمام! مردار ماهي ها بي آفتاب گرد چراغ موشي ساحل مي گردند و تورهاي عروس گم شده را بر آبشش هاشان مي بندند بي آنكه نامت را به قبيله گفته باشي سر چوپي رقص ماهي هاي مرداري در جشن خالي گرگور ها اما اما اما اشك مي ريزد عروس گم شده در تورها.......
]]>...
http://sara.beez.ir/index.php?entry=entry080303-185438
و من در میان استخوان های رقیق دارم
برای انبساط تو در قلبم باید شُش ها یم را اخراج کنم و تا 10 بشمارم...]]>...
http://sara.beez.ir/index.php?entry=entry080105-162336
که حتی نمی توانم احساست کنم...]]>...
http://sara.beez.ir/index.php?entry=entry071126-093210
چندانکه مرگ نمیراندم
دردم کن چندانکه زخم برقصاندم
مرگم کن چندانکه خاک نترساندم
اما تابوت ها به انتظار ستاره نشسته اند و آفتاب مسیر مورچگان سیاه را دنبال می کند…
پیوست:آیا واقعاً باز خواهم گشت یا این صرفاَ توهم دم مرگ است؟؟؟]]>سنگچين
http://sara.beez.ir/index.php?entry=entry071117-122937
صدای خش خشِ برگها ، كه در سياهی شب ... نه ! سياه هم كه نبود. همه جای حياط ، فانوس ها روشن بودند. تو بگو عينِ روز. می گفتند صد سال است هزار آبادی اين طرف هزار آبادی آن طرف ، همه ی دخترها خوابِ همچين عروسی را ديده اند. حالا اين كه كی و از كجا خواب دختر های آبادی را ديد زده يا مثلا وقتی كنار رود با هم لباس می شستند يا سرِهم زدنِ ديگِ كه سر كرده بودند در گوش هم و ريز ريز می خنديدند حرف های نگفته شان را شنيده، بماند ! بگذريم ... صدای خش خش برگ ها كه بيشتر شد ديگر شكی نبود كه كسی دارد چيزی را با خودش روی زمين می كشد. سايه ای از سياهی توده ی سپيدارهای كج ومعوج بيرون زد و پيرمرد كت شلوار پوش اتو كشيده ای، همين طور كه سعی می كرد خم به كمرش نياورد، زنی را با نوزادی كه محكم بغل كرده بود از حصار پيوسته ی درخت ها به ميان ميدانچه كشيد. از ضربه ی آخرين پرتاب، دستش را گرفت به لبه ی چاه وسط ميدانچه. سنگچين دور چاه تكانی خورد و طناب را به دنبال خودش پايين كشيد. پيرِمرد دست هايش را گذاشت روی عصا و سنگينی تنش را انداخت به تلاقی يك نقطه با زمين. سكوتِ آب شكست و شعاع موج های كوچك سطح آب از مركزيت چاه دور شدند تا رديف نارون های كج و معوج. زيرِ لب گفت زنيكه یِ سليطه ! و تفی به زمين انداخت. زن دستش را تكيه گاهِ تنش كرد. نيم چرخی خورد و برگشت. آويزهای سربندش صدایی دادند و آرام شدند. دستش را كشيد به امتداد لب های خونيش و زل زد به چشم های پيرمرد . نورِ فانوس های جلوی ايوان عمارت اصلی از ازدحام صداهای بنلد رد شد، از لابه لای لباس های زن ها و مرد ها رد شد ، از رديف سپيدار های كج و معوج رد شد، روی برگ های خشكيده ی ميدانچه سر خورد و رفت به يك سال قبل . پيرمرد نشسته بود روی پشتی و به پشتی ديگری تكيه داده بود . با ناخن يكی زد زيرِ منقل كه يكی از زغال ها بيرون پريد ! داد زد : پس چی شد اين بساطِ ما زری ؟! هنوز كه آتيش نكردی ! زری برگشت . آويزهای دور سرش صدايی دادند و آرام شدند . دستی كشيد به عرق پيشانی اش. زل زد به پيرمرد و بله آقايی گفت . پيرمرد پكی به غليان زد. زری سينی بزرگ پر از ظرف های كثيف را برداشت. با تنش در شيشه ای را باز كرد و همان طور كه در نيمه بازی در غلت می خورد بيرون رفت .پيرمرد از حصار شيشه های قدی دور اتاقك گردی كه فقط در سمت راست به يك پرده می رسيدند و ديوار پشتش كه دايره را می شكست، رد قدم هايش را گرفت تا رفت و در انبوه نارون های كج و معوج گم شد .برگشت و گفت: ديگه ننه من غريبم بازی اضافی در نيار. بهت كه گفتم، اون پسر ننه ش كنيز ما بود و ننه ی تو خان زاده بود . به درك ! بابا ی ننه ت هم ده تا زن گرفت و پسر دار نشد كه همه ی زمين هاش پشت قباله ی همين يكی دخترش افتاد رو آبادی ما. هفت تا عمو داشت كه هر كدوم با هفت تا زن همين يه بچه م نداشتن . تا وقتی هم مطمئن نشم تو به اونا نرفتی يه وجب از اين زمينا رو بهت نمی دم . من می خوام يكی باشه كه وقتی مردم بگن نوه ی اسد خانه !عاشق چش و ابروی تو كه نيستم. -ولی پدر ! اين منصفانه نيست. من پسر بزرگ شما هستم . من پسر اعظم الملوك ملك شاهی هستم . سال ها در فرنگستان تحصيل علم كردم . تو نمی توانی تمام مال و املاكت را به پسر يك كنيزك غربتی ببخشی ... تو... -خفه خفه... من هر غلطی دلم بخواد می كنم .در ثانی ، اونم بچمه. الانم همه چی به اسم همون پسره ی غربتيه. مگه اينكه... -مگه اينكه چی ؟ -مگه اين كه ثابت كني. -چه چيز را ثابت كنم پدر؟ -ثابت كنی مث بابای ننه ت نيستي. ثابت كن مردی! پسر همان طور كه روی دو زانوش نشسته بود و دست هايش را هم به حالت احترام روی زانوهاش گذاشته بود، مستاصل و ناچار، سرش را به گردی محيط اتاقك چرخاند. زری از رديف سپيدارهای كج و معوج بيرون آمد . غليان بزرگی دستش بود و سينی بزرگ تری روی سرش . با آرنج در را باز كرد و در نيمه بازی در غلتی خورد و داخل شد. نگاه پير مرد از لای در سر خرد و دامن زری به مركزيت چشم های خان چرخيد. غليان را گذاشت جلوی پسر و منقل را برداشت و بيرون برد . از شيشه های قدی سمت چپ صدای شرشر نفت بود و گر گرفتن آتش، رعنا عقب پريد . برگ های خشكيده ی نارون های كج و معوج ناله ای كردند و سايه ی كاج وسط ميدان چه تكيه داد به زردی بر گ ها . زری زغال ها را باد می زد . گاه گاهی می ايستاد، دستش را می ماليد و فاصله ی اين گاه به گاه ها هی كوتاه تر می شد.صدای پيرمرد از شيشه های قدی اتاقك رد نشد و خورشيد آرام آرام غروب كرد.غروب از لابه لای ابرها رد شد . از انبوهِ سپيدار های كج و معوج رد شد . از پنجره های قدی اتاقك رد شد و سر خورد توی اتاق . بيرون سياه شد آينه های قدی دور تا دور اتاق رعنا را هزار بار خم و راست كردند تا فانوس ها را دور تا دورشان بچيند . پيرمرد زير لب غريد، و آينه های قدی تكرار كردند: -چرا معطلی؟ - برای چه پدر؟ -خب ثابت كن ديگه... - منظورتان را نمی فهم پدر! -يعنی اين كلفته... و با چشم و ابرو به زری اشاره كرد كه فانوس ها را دور اتاق می چيد . آخرين چراغ را گذاشت كنار پشتی و برگشت كه پيرِمرد جستی زد و دست انداخت دور كمر زری و زری جيغ كشيد و دست و پا زد . پسر برگشت و بی صدا لب تكان داد . پير مرد داد زد: - دِ بگيرش حيف نان! و پسر پاهای زری را چسبيد و زری لگد زد و دست برد و چنگ زد به صورت پير مرد . نور فانوس ها چرخيدند به محيط اتاق. به محيط ميدانچه ای كه دور تا دورش را تا شعاع چند ده متری رديف نارون های كج و معوج گرفته بودند . رسيدند به اعظم الملوك ملكشاهی كه يك لحظه بلند شد و گفت : ای داد ! صدای چی بود ؟! آقا چرا برنگشته هنوز ... و نور فانوس ها از ديوارهای عمارت اصلی رد شدند . از رديف نارون های كج و معوج رد شدند و برگشتند توی فانوس ها. اعظم الملوك ملكشاهی نشست سر جايش و ميل بافتنی هايش را برداشت . پيرمرد دست برد ترياك را چپاند توی دهان رعنا . شيشه ی عرق را باز كرد ريخت توی گلويش . باز ترياك، باز عرق . باز ترياك، باز عرق، باز … دست پير مرد از خط واصل كمر زری تا سپيدی گردنش بالا رفت و يقه اش را گرفت و تا پايين شكافت كه پسر پريد دست پيرمرد را گرفت و گفت: -پدر مگر نگفتيد من ثابت كنم ؟ شما كه خدا را شكر سال هاست ثابت كرده ايد. پيرمرد تفی به زمين انداخت و زری با پيراهن پاره اش گم شد پشت پرده ای كه هويتش تا اين لحظه مجهول بود. -متاسفانه نگارنده به دلايل فراوان امنيتی از توضيح فجايع اين قسمت معذور است . لذا فقط اكتفا می كنم به اين جمله ی پيرمرد كه زير لب غريد : -پسر تا حالش جا نيومده، يه چيز ی هم واسه ما بذار صدای ناله ی زری از فضای كوچك پرده گذشت، از آينه ها ی قد ی اتاقك وسط ميدانچه ، از رديف نارون ها ی كج و معوج، از ستون ها ی ايوان جلو ی عمارت اصل ی گذشت و رسيد به اعظم الملوك ملكشاه ی كه بلند شد، نرمه ی دستش را دو بار –يك بار از جلو و يك بار ازعقب به دندان گرفت و گفت: يحتمل از ما بهتران عروسی گرفته اند. نور فانوس ها از پراكندگی عمارت اصلی جمع شدند. ستون های جلوی ايوان، از حياط بزرگ جلوی ساختمان، از شعاع نارون های كج و معوج گذشتند و افتادند لبه ی چاه . فانوس ها روشن شدند و نشستند روی جان پناه جلوی ايوان و زری دستش را گرفت به سنگچين چاه و نوزاد را محكم تر به خودش چسباند . پسر از لای نارون های كج و معوج رسيد و نفس هاش را گرفت به سردی صورت پيرمرد. -پدر! پدر! باور نمی كنم كه پدرش ده تا زن گرفته باشد و همين يك دختر! فكر كن چه قدر زمين ، چه قدر...پدر... و خط نگاه پدر را گرفت و برگشت تا تقاطع چشم های زری . -اين چرا اين جاست؟ اين كه داشت ميوه ميچيد .چرا نمی ری سر كارت؟ -شرش را كم كن پسر. -چرا ؟ !اين كه ... چيزي نگفته پدر.اين كه اصلا بلد نيست حرف بزند. -همين كه گفتم.غربتيه .يه روز صداشو در مياره. -پدر... زری چرخيد و نارون ها چرخيدند . چاه چرخيد و نور ماه افتاد روی سطح آبی كه ده متر پايين تر از سطح زمين آرام گرفته بود دست گرفت به ديوار درخت ها ... . پيرمرد پاهاش را چسبيد و داد زد : بگيرش ! دِ بگير حيف نان ! سنگچينِ چاه از هم پاشيد و دست های زری تابی خوردند و سايه ی كاج تنها را كشيدند به تاريكی چاه .پسر خم شد .پيرمرد داد زد: -برنگرد، نگاه نكن! نيم چرخی خورد و در جا خشك ماند بين چاه و صدای پدر. سكوت آب شكست و موج زد به مركزيت رعنا تا محيط نارون های كج و معوج. ]]>جنون گاوی
http://sara.beez.ir/index.php?entry=entry071016-145713
جايي که به دل نمانده دلدار گاوي دو سه در ميان آخور بودند به هم رفيق و دم خور يک گاو نر جوان نادان عاشق شده بود ميان ايشان مي زد به در طويله اش شاخ و ندر پي آن همه اش بگفت آخ آن قدر که او نمود فرياد تن خسته شد و زمين بيافتاد اشکي زميان چشم مستش غلطيد به روي کتف و دستش ليسيد زروي شانه آن اشک آن رنگ پريده چون کشک گاوان دگر همه پريشان در دور و برش ز قوم و خويشان صد حلقه به گردنش ببستند تا مهر سکوت او شکستند گفتند: پسر تو را چه حال است آشفتگي چون تو محال است ما را تو مگر غريبه داني کين راز نموده اي نهاني ؟ گفتا که کنار آغل ما يک گاو گزيده بود ماوا حوري صفتي , بلند گاوي کاندر صفتش شگفت راوي با صوت و نواي همچو دستان گاوي ز نژاد انگلستان بوده است به وصف و نام ليلي اشکم ز همو شده است سيلي اين خاطره هاي او به يادم مي آيد و مي دهد به بادم روزي به هواي گشت و صحبت با يک دل پر اميد و جرات روي چمن و کنار گاري رفتم به هواي خواستگاري گفتم : سرحالي يا حبيبي؟ گفتا به تو چه مگر طبيبي! ديدم که طرف چقدر ظريف است صدتاي مرا طرف حريف است گفتم که عزيز قهوه رنگم اي خوشگلِ خوشگلا ، قشنگم مو ريخته اي به روی شانه آشوب زني در اين ميانه آن گه که بديدمت به گلزار زان روز بگشته حال ما زار عاشق شده ام به شاخ نازت بر چشم درشت نيمه بازت اي من بشوم فدا و قربان بر آن دهن هميشه جنبان حرفی بزن و به جاي نشخوار يک چاره به پيش ما تو بگذار ترسم صنما جنون بگيرم از عشق تو آخرش بميرم گفتا بدبخت نحيف ورپريده اي گاو جوان دم بريده تنها بروي به خواستگاري گوساله! مگر پدر نداري؟! رو با پدرت بيا به پيشم صحبت بکنيد به قوم و خويشم تا بله برون جواب بگيري شايد فرجي شود نميري گفتم به خودم چه اشتباهي جز توبه دگر نمانده راهي بايد که عيان کنم خبر را بايد که خبر کنم پدر را رفتم چو فشنگ نزد بابا گفتم به حيا و شرم و ايما بعد از دو سه فال و استخاره با لحن مشوش و اشاره عاشق شده ام پدر دوا چيست بي ليلي به من نفس روا نيست بنگر تو کنون به حال زارم بر عشق و جنون کشيده کارم گفتا پدرم که اي پسر جان اي گاو زبان نفهم نادان آن گاو که از نژاد ما نيست هم آخوري اش به تو روا نيست ناگه بزدم فغان و فرياد يک دم بکن از شباب خود ياد عشق است و نداني و جواني من عاشقم اي پدر نداني باشد که خودت به راه آيي من راضي شدم به هر چه خواهي فردا که شود دم سحرگاه يک دسته بخر ز يونجه و کاه با هم برويم به خواستگاري در زير همان درخت و گاري صبح سحر از ميان تختم برجستم از طويله رفتم در راه خريدم دسته اي کاه خشکم زده شد سريع و ناگاه قصاب به پيش چرخ گاري در دست گرفته تيغ کاري ليلي مرا گلو بريده کشته است و وِرا شکم دريده گل چين قضا گل مرا چيد افسوس دگر نخواهمش ديد اين چرخ زمانه کي وفا کرد تقدير مرا از او جداکرد از جور و جفاي مشدي عباس آن ليلي من بگشته کالباس از ليلي من نمانده يک مو مجنون شده ام ليلي من کو اي اهل طويله من خمارم بي ليلي خود نوا ندارم بدبخت ترم ز مرغ و ماهي بيچاره از اين جنون گاوي ! ]]>سايه های توی آتش
http://sara.beez.ir/index.php?entry=entry070924-132354
ايستاد و زل زد به زمين. نمی ترسيد. می دانم. شايد اصلا نمی شنيد حرف های پدر را. - تو که سر هر راه و گذر چادر از سر دخترای مردم می کشی اومدی خاستگاری دخترِ من که آفتاب و مهتاب روشو نديدن ! راهتو بکش تا ندادم بندازنت جلوی سگا و با عصای چوبِ گردويش چند بار زد به سينه ی احمد. نگاهش را از روی گل های قالی بالا کشید و انقدر ارام که انگار شنيده شدن حرفش را واگذار می کرد به هر چه پيش بيايد گفت: - ولی مگه همين ابراهيم خان نيستن که دستور می دن حتی از يه نفرم نگذريم پدر عصايش را بلند کرد. عصا چرخی خورد و مار شد و نشست وسطِ سر احمد. - خفه شو سگ توله ی آشغال. تو دختر منو با اين بی رگ و ريشه های وسط خيابون يکی می کنی؟! ...... تو خونه ی من که هيچ کس حق نداره رو سری سر کنه مادر نزائيده کسی که جرئت کنه روبند از صورت سوگلی بکشه. صدايش را کش داد و داد زد: - اين حرف آخر منه. می ری و پشت سرت رو هم نگا نمی کنی وگرنه حکم اخراجت فردا آماده س که هيچ ، می دم دارت بزنن. می دم دونه دونه ی موهاتو از سرت بکنن. مفهومه؟! - شما رئيس مايی ابراهيم خان ولی اين بارو من کوتاه نمی يام. پدر را کارد می زدی خونش در نمی آمد. ايستاده بود سرِ پيچ ِ بن بست آب انبار قديمی. هر زنی از پيچ رد می شد ناغافل می پريد و چادر را می کشيد از سرش. دست برد به روبند من که خشک شد بين زمين و آسمان ...... - نرگس خاتون ! ...... در را باز کردم و داد زدم - پدر! سوگلی و پشت در ايستادم و چشم قربان گفتن؟! گفتم مگر همه ی دخترها پشت پرده های ايوان می نشستند , من روی پای شما نبودم؟! گفتم مگر نگفتی هر چه بخواهم ؟! حالا من می خواهم. پدر سرخ شد. سياه شد. سفيد شد. انگار صد سال پير تر شد. افتاد روی صندلی لهستانی. بعد هی احمد آمد و رفت و من پدر را نگاه می کردم که ذره ذره تسليم می شد و ...... برای هميشه روی همان صندلی لهستانی نشست. ديگر نگفت سوگلی من برايم چای نمی آورد ...... ديگر نداد صبح ها عصايش را برق بياندازم ...... ديگر گاه گاهی سلامی بود و نبود. سرم را بالا گرفتم از صف گزمه ها رد شدم. هيچ کس دست دراز نکرد چادرم را بکشد. شايد هم مانده بودند اين ديگر کيست که جرئت کرده همين طور سرش را پايين بايندازد تا دل شير. صندلی لهستانی پشت ميز را کشيدم بيرون و نشست. روبندم را بالا زدم و گفتم: - جرمش بندگی نکردن بود؟! سرش را از لای کاغذ ها بلند کرد و گفت: - نرگس خاتون ! اگر الان با اين چادر چاقچور اينجا نشسته ايد و چيزی هم نمي شنويد و نمی بينيد به حرمت خاک ابراهيم خان است که خيلی آقا بود. سزای کسی که خيانت کند و به جای انجام وظيفه با سلاح دولت مامورانش را بزند همين است ! هی کش داد و کش داد حرف هايش را. ايستاده بودم لای نيمه باز در که کشيدم به اتاق و در را بست و گفت : - حالا شايد جور ديگری بشود کنار بياييم. روبندم را انداختم و راست راهرو تامينات را گرفتم و کسی نگفت کجا ؟! پشيمان شدم و برگشتم و کسی نگفت کجا ؟! فقط ايستادم در نيمه باز در و روبندم را بالا زدم. گفت يعنی همه کار می کنی برايش؟! گفتم بی غيرتی که شماها را بگيرد ما بايد به فکر ناموسمان باشيم. خنديد. عين ديوانه ها خنديد و گفت: - سوگلی ابارهيم خان. مگر من چه چيزم از اين پسره ی يه لا قبا کمتر بو که پا پيش نذاشتم گفتم همان غيرتت. عصبانی شد پريد به چادرم. خشک شد اما بين زمين و آسمان. گفت: - برو سو گلی ابراهيم خان ! ما که از آفتاب و مهتاب عزيز تر نيستيم به روی خودم نياوردم که تمام لباس هايم از فرط عرق چسبيده اند به تنم. هيچ کاری نکردم. فقط دست هايم را سايبان چشم هايم کردم تا از انتهای خيابان، همان نقطه ای که راه شروع می شود آمد و آمد تا رسيد به من. نگاهی انداخت به روبندی که بالا انداختم. گفت: - برو سو گلی ابراهيم خان! اين حناها ديگه پيش ما رنگی ندارن. بعد رفت و رفت تا در انتهای خيابان ناپديد شد. همان نقطه ای که همه ی چيزها در پايان راه به هم می رسند. ]]>آدمها كه نمی رقصند
http://sara.beez.ir/index.php?entry=entry070906-134209
- ....... - باور کنيد نمی خوام دستش را تکان نمی داد. همان طور از زير چادرش بيرون مانده بود با قاچ پرتقال. ستاره ها رسيده بودند به رديف چراغ های شهر. خاموش و روشن می شدند. گفتم آن ها که خاموش روشن نمی شوند چه ؟! - آنها سياره اند. از خودشان نور ندارند برق آمد و پدر جلو فاميل آخوندمان داد زد: - اللهم صل علی اديسون و آل اديسون چراغ ها چشمک می زدند و من بين همه ی چراغ ها دنبال چراغ خانه می گشتم. - من پرتقال نمی خوام مادر مايع سياه چندش آوری از زير چادرش راه گرفت روی صندلی. خودم را جمع کردم و کنار کشيدم و باز تعقيبم می کرد. جاده در سياهی شب پايين می رفت و پايين می رفت و اتوبوس در تاريکی جاده گم می شد و گم می شد. بلند شدم از روی صندلی همه خواب بودند. نور قرمز سقف با روکش قرمز صندلی ها حل می شد در مايع سياه رنگ. کشمش هايش جای مرا روی صندلی گرفتند - من کشمش نمی خوام مادر - ....... - ميشه جای منو عوض کنيد شاگرد راننده با يک ليوان چای نزديک شد. - چرا نميشينی آقا. روی گردنه می افتی - اينجا ؟! روی اين صندلی ؟! - آره ! چشه مگه ؟! - اين کشمش ها رو نمی بينين؟! خنديد و دستی زد روی شانه ام. - بشين آقا جان. بيا ! بيا اين چای رو بخور - نميشه يه جای ديگه بشينم ؟ - کجا ؟! مگه نمی بينی همه صندلی ها پرن. و همه خواب بودند. خنديد و دور شد. اتوبوس حرکت می کرد و او تلو تلو می خورد و دستش را به صندلی ها می گرفت . نور قرمز کم رنگ می شد. چراغ های شهر خاموش، روشن،خاموش،روشن، خاموش ..... پتی کردند و خاموش شدند. نگاه مادر از پنجره افتاد به سرازيری جاده و در تاريکی شب گم شد. گفت انگار پدر مرد. انگار نمی رسيم به خانه. بد افتاده به دلم. تلو تلو خوران جلو رفت و پشت پرده ی بوفه گم شد. خرم می کرد. گفتم نکند در چای زهری چيزی بوده. - ای بابا ! مادرمن ! من کشمش نمی خوام. پرتقال نمی خوام. انگور نمی خوام. دست از سر من بردار. چادرش را پس زد و خنديد. رديف دندان های طلايی اش زير نور قرمز...... پتی کردند و خاموش شدند. - ... چرا پسرم ؟! بيا با چايت کشمش بخور. گفتم نکند در کشمش ها زهری چيزی ريخته. خودم در روزنامه خواندم. يک نفر همسفرش را مسموم کرد و دارو ندارش را دزديد. دست هايش را روی دهانم گذاشت و کشمش ها را ريخت توی حلقم. من خوردم و مردم انگار. بعد همه با هم بيدار شدند. آمدند و آمدند و آمدند بالای سر من - آقايون ، خانوما، خوش آمديد. پياده شين. - اين خانوم با شمان؟! - نه... - مادر؟..... مادر...... پياده شين آخر خطه. شاگرد راننده چادر را از روی صورتش کنار زد. - يا قمر بنی هاشم ! اين کِی مرد ما نفهميديم ؟!. ]]>returning
http://sara.beez.ir/index.php?entry=entry070827-234308
رفیق بد منو بیچاره کرد منو تو زندگی آواره کرد خنده ام می ترکد. به آنی راننده می شود یک کاراکتر عاشق زن و زندگی اش که به خاطر آن ها هم شده ترک کرده . می دانی، به هر حال نمی توان هندی بودن و کامیونی بودنش را به دل گرفت حتی! صدای خواننده به خمیازه های مسافر ها می چسبد، راننده به خط های جاده........من به سکوت اولین پرتو آفتاب کردستان! ]]>ماهِ نو
http://sara.beez.ir/index.php?entry=entry070823-150453
و نگاهش می کنم چادر از سرش می افته و میگه : - چشم نا محرم از اون پایین چرا ما رو می پاد؟! می گم:« این جا کسی نیست این منم، دختر عصا به دست بی زمین بی سرزمین نمی گفتی وقتی از چشمه ی ما آب می کشی چادر از سرت نیافته چشمای مردم ده گول نخور که پاک و ساده س پی یک لحظه هوا خوردنته؟! حالا من غریبه ام؟! روی خاک نقره ایت عکس چشمای منو نمی کشی؟!» ماه نو، سرش طلا پاهاش طلا نورش از نور خدا این حقیقته که میلرزه دلش روی مال دیگرون روی نور دیگرون.
دلمو خوش می کنم به خاطرات به سکوت لای برگای کتاب به گلای خشک شده لای چیک چیک صدای پای آب به یه شب فال محمد به یه شب فال مین به پدر، به قهر روزای تولد به............. خدایا چی بگم؟!
نمی خوام مثل سواره ها باشم یا مث پیاده ها نمی خوام جارو به دستِ شبِ کوچه ها باشم یه از اون ها که به دستشون شعارو می گیرن و ورق های سفید ما رو زخمی می کنن با دروغای بزرگ الکی نمی خوام تو دست آدما باشم.
دیگه از بالای کوه دود نمیاد دیگه روی این زمین صدایی نیست دختر عصا به دست بی زمین دنبال هوای نابه جایی نیست.
دلمو خوش می کنم به شب پره که به جز اون لای شب های غریبم هیچ کسی نمی پره من و اون هم صحبت شبونه ایم : من و تنهایی و یک شب و مداد اون و رقصیدنِ دورِ یک چراغ!
به خدا سخته همیشگی شدن سخته از پشت ورق های سفید از روی آتیش چار شنبه سوری ها پریدن سخته از هر در و هر جا شنیدن سخته هیچی ندیدن سخته آینه ی شکسته رو به هر جا کشیدن
چرا من نمی دونم وقتی بارون می زنه از کجا میاد و تا کجا میره؟! چرا من نمیدونم رنگ آسمون هفتم کدومه رنگ قلب این زمین؟!
خسته ام از انتهای ماجرا چرا هر چی گوش می دم هیچ صدایی نمیاد... ]]>من ، تو ، او
http://sara.beez.ir/index.php?entry=entry070822-150249
تو حتی سر برنمی گردانی. نگاهم نمی کنی. ريز ريز می نويسی و گاهی نگاه می کنی به توده ی کاغذ ها و روزنامه های روی ميز. پتوی سپيدت را از روی پاهايت کنار نمی زنی و نمی بينم تمام اين سالها پاهايت چسبيده اند به رکاب اين صندلی و فکر می کنم بايد موهايت را شانه کنم. ناخن هايت را کوتاه کنم و ريش سپيدت را که خيلی بلند شده ...... من آستينم را بالا می زنم. دستم را در آب لجن گرفته ی حوض فرو می کنم. آب قل قلی می کند و آرام آرام غرق می شود. صدای خفه شدنش گم می شود در صدای زنگ درِ حياط. پسرک دکه دار است که برايمان خريد می کند. قرص های مرا می خرد و روزنامه های تو را. جز نان و شير که تنها بهانه ی بيرون رفتن من از اين خانه است هميشه همه چيز را با يکی از همين دو تا زنبيل قرمزرنگ و رو رفته در حياط می گذارد و زنبيل خالی را برميدارد برای خريد فردا و من هميشه ته اين زنبيل دومی يک اسکناس پانصد تومانی گذاشته ام برای دستمزدش. پسرک را که راه می اندازم می آيم کنار صندلی تو. تو برای او نامه می نويسی. نامه را روی ميز می گذاری و بی آنکه حتی سرت را به طرف من کج کنی صندلی ات را از تنها در بدون پله ی خانه به داخل می رانی. من کنار حوض می نشينم و نامه ی تو را برای او می خوانم. نوشته ای که حال همه ی ما خوب است . نوشته ای هر روز عصر پارک می رويم و غذا و کتاب و سفرهايمان به راه است. نوشته ای هر چه جوانی ها قسمت نبود حالا به اندازه ی کافی خوش می گذرد. فقط خواسته ای که درسش را بخواند و اگر چيزی خواست فورا به ما بگويد و ديگر اينکه مبادا احساس تنهايی کند. يادم نرفته پسرک هفته ی پيش نامه آورد. دوست او فرستاده بود. گفته بود با يک پسر آلمانی ازدواج کرده و از آن خانه رفته. هر چه نصيحتش کرده اند حاضر نشده اسمی از ما بياورد و اينکه احتمالا ديگر برايمان نامه ای نخواهد فرستاد. نامه را می گذارم فردا با زنبيل قرمز رنگ و رو رفته بدهم پسرک به همان آدرس قبلی پست کند. آخرين قطره ی ِ آب حوض قل قلی ميکند و در سوراخ راه آب فرو ميرود. ]]>